In Patrik 1.5 verhuizen huisarts Gorän en zijn man Sven Skoogh naar de straat met het hoogste burgerlijkheidgehalte van Zweden. Alle gepoetste huisjes achter frisgroene gazonnetjes herbergen vrolijke gezinnen en gelukkige stellen: het ideale klimaat voor het kind dat de mannen binnenkort gaan adopteren.

Hoe idyllisch de buurt ook lijkt, Göran en Sven worden al snel het doelwit van roddels en pesterijen, afkomstig van hun toch niet zo perfecte buren. De ellende is compleet als blijkt dat Jeugdzorg de mannen een administratieve interpunctie-loer heeft gedraaid: hun beloofde adoptiekind, peuter Patrik van 1.5 blijkt een crimineel van 15.

Het plot klinkt weinig origineel. Nog in 2007 baseerde regisseur Laurie Lynd haar Breakfast with Scot op eenzelfde sjabloon, om maar niet te spreken over de schatplichtigheid van beide aan semi-klassiekers als Corrina, Corrina en Mrs. Doubtfire. Want ondanks de immense verachting die Patrik voor zijn nieuwe adoptie-ouders tentoonspreid, kan iedereen voorspellen dat hij hen binnen anderhalf uur hartstochtelijk in de armen zal sluiten.

Regisseur Ella Lemhagen geeft de onvermijdelijke ontwikkeling die haar verhaalkeuze afdwingt niet zonder slag of stoot vrij. Haar personages belanden in een horrorsoap met een nadrukkelijk ‘eigen’ stempel: hoofdfiguur Gorän tracht zich met Patrik te verzoenen, maar manlief Sven gooit alles in de strijd om de jongen weg te krijgen. De stellingname drijft de echtgenoten uit elkaar, waarna Sven terugvalt op zijn alcohol- en rookverslaving en hij Gorän uiteindelijk verlaat voor een collega. Ten tonele verschijnt ook nog een kenau van Jeugdzorg die de kromheid van het adoptiebeleid totaal niet betreurt en verder figureert een zwaar asociaal gezin, woonachtig verderop in de straat, dat wel door de buren geaccepteerd wordt. Het moge duidelijk zijn waarom de lichte, komische toon van de plotbeschrijving gedurende de speelduur soms ver weg lijkt.

Hoe donker het verhaal ook kan worden, de frisse kleuren en aangename muziekjes van Patrik 1.5 zijn nooit ver weg. Patrik blijkt een meesterlijk tuinman en Sven komt terug bij Gorän in een zwoele happily-ever-after scène. Daar gaat het een beetje mis. Want hoewel we net als de regisseur graag willen geloven dat de heren in gezelschap van Patrik en een hond sprookjesachtig gelukkig samenleven, is dat slot te zoet voor de dosis realiteit die Patrik 1.5 bevat.